Pogorszenie sytuacji ziemi sanockiej

Na pogorszenie sytuacji gospodarczej ziemi sanockiej istotny wpływ miały wojny i obce najazdy, zwłaszcza zaś najazd Tatarów w 1624 roku. Napastnicy spustoszyli Podkarpacie, spalili dziesiątki wsi i miast, wzięli w jasyr wielu mieszkańców. Uchodzących ze zdobyczą rozgromił hetman Koniecpolski-część uwolnionych jeńców wróciła do rodzinnych miejscowości. Nie zdołano już jednak przywrócić dawnej świetności kwitnącym niegdyś osadom, wkrótce bowiem nowe nieszczęścia spadły na kraj.

Najpierw region ten dotknięty został potopem szwedzkim, następnie przyszły wyniszczające wojny z Rosją i Turcją, wreszcie ciągnące się latami walki wewnętrzne stronnictw politycznych. Samowola szlachecka, brak silnej władzy państwowej, uparte podtrzymywanie zgubnej dla gospodarki pańszczyzny, warcholstwo i egoizm możnych – wszystko to prowadziło nieuchronnie do upadku państwa.

Dramatyczną próbą ratowania Rzeczypospolitej była w 1768 roku konfederacja barska – początkowo ruch w obronie swobód szlacheckich, z biegiem czasu przekształcony w walkę narodowowyzwoleńczą. W konfederacji uczestniczyła również szlachta ziemi sanockiej, dowodzona przez Jakuba Korwina Bronickiego, regimentarza ziemi sanockiej. W Sanockiem działali także inni przedstawiciele konfederacji: Józef Bierzyński, Marcin Lubomirski, Józef Rylski. Stoczono kilka bitew i potyczek z wojskami carskimi, m.in. w re-jonie Starej Wsi koło Brzozowa oraz pod Hoszowem. W tej drugiej brał udział Franciszek Pułaski, brat Kazimierza, wsławionego w wojnie wyzwoleńczej narodu amerykańskiego. Franciszek Pułaski odniósł ciężkie rany i zmarł w leskim zamku. W kościele parafialnym w Lesku znajduje się jego grobowiec.

Podobne wpisy